Welkom

logo Nieuw Westenwind def payoff kleine afbeeldingen

Bijbelverhalen helpen om de wereld, het leven en ons zelf te begrijpen.
Daarom brengt Nieuw-Westenwind mensen samen om die inspiratie te ontdekken. 

 

Blog

  • Hebben ‘wij‘ elkaar nodig?

    Zo luidde de vraag op een uitnodiging. De bijeenkomst vond plaats in een Huis van de Wijk. Rasit Bal, voorzitter van het Landelijke Contactorgaan Moslims Overheid was uitgenodigd als deskundige. Rasit analyseerde de grote verschillen van cultuur en religie tussen de autochtone Nederlandse bevolking en de (1e, 2e en 3e generatie van vooral) moslimimmigranten.  Ook, wat met de kennis van nu, toen anders gedaan had kunnen/moeten worden. Godsdienst blijkt echter niet het meest lastige verschil maar veeleer de cultuur, de waarden en normen, de taal en opleiding. Het niet gewend zijn om een minderheid te zijn in een samenleving. Ook eigen verantwoordelijkheid nemen en wat bijvoorbeeld van de overheid verwacht mag worden. Maar het is toch vooral het gevoel niet serieus genomen te worden en niet als volwaardig burger te worden gezien.  Het maken van de analyse was gemakkelijker dan het aandragen van oplossingen. Hoewel niet op grote schaal, maar in onze stad wordt er naar Joden gesist en worden vrouwen met hoofddoek bespuwd. Het zijn symptomen van dieper liggende lagen.

    Gedurende de avond herinnerde ik mij een boek dat we met het oog op Nieuw-Westenwind hadden aangeschaft. Tot mijn schaamte moet ik bekennen dat ik het (nog) niet had gelezen. Thuis gekomen vond ik het tussen een stapeltje: De gekleurde werkelijkheid, jonge moslims tussen uitersten. De auteur, Corina Duijndam  beschrijft haar ervaringen met jongeren die wonen in de buitenwijken van Parijs en Amsterdam; lees Osdorp. Het niet begrepen worden en vooral ook niet de kansen krijgen (of pakken) maakt dat veel jongeren zich keren in het isolement van de eigen groep. En autochtone “haatschreeuwers” bereiken het tegenovergestelde van wat ze willen; het maakt de hang naar de eigen etnische (geloofs)cultuur nog sterker en de kloof tussen ‘wij’ en ‘zij’ nog groter. En mensen die zich echt afkeren van de samenleving zijn tot vreselijke dingen in staat.  Dat heeft impact; we zijn bang geworden voor elkaar. Corina Duijndam beschrijft dat zij kort na een aanslag met de trein reist en dat er op enig moment een man met een lange zwarte baard tegenover haar komt zitten. ‘Mijn hart klopt in mijn keel. Hij knikt mij gedag, pakt een Voetbal International uit zijn tas en begint te lezen’
    Mijn atheïstische buurman, op de bijeenkomst in het buurthuis, meent dat religie irrelevant is voor samenleven. Zijn inbreng is gekleurd door zijn eigen wereldbeeld en levensbeschouwing. Een dame geeft aan dat religie en politiek de grootste belemmeringen zijn voor de menselijkheid. Ik vraag me af welk beeld van samenleven zij voor ogen heeft. Met ambivalente gevoelens stap ik na afloop op mijn fiets.

    De volgende dag reis ik met de trein om op familiebezoek te gaan. Terwijl ik wil gaan zitten zie ik een man die overeenkomt met de omschrijving die Corina Duijndam gaf. Ik merk als in een reflex een aarzeling. ‘Behandel anderen dus steeds zoals je zou willen dat ze jullie behandelen’. sprak Jezus. Terwijl ik uit het raam kijk probeer ik me voor te stellen wat het betekent immigrant of vluchteling te zijn. Het lukt me niet. Ik denk aan de laatste regel uit het boek van Duijndam: ‘we moeten nodig een nieuw ‘wij’ creëren.

    Ds. Klaas de Lange
  • Pasen
  • Kiezen


    Het was op de laatste avond van carnaval dat een journalist aan een vrolijk uitgedoste carnavalsganger vroeg wat hij ging stemmen. Hij had zichtbaar genoten van de laatste dagen en deze vraag had niet de hoogste urgentie. Ik heb niets met carnaval en ik verbaasde mij over zoveel oppervlakkigheid.  Dit komt ongetwijfeld door mijn opvoeding in het rijke protestantse leven. Maar rituelen spelen gaandeweg mijn leven een steeds grotere rol. En zo kwam het dat ik op de aswoensdag in de kerk zat; op vastenavond. De aanvang van een periode van 40 dagen om jezelf iets te ontzeggen om bewuster en aandachtiger te leven.  Er moest wat worden geïmproviseerd want het was niet gelukt om op deze doordeweekse avond een musicus te vinden. Een toevallig aanwezige pianist leek uitkomst te kunnen bieden maar de piano was op slot en wie de sleutel had…? Voorzingen kon deze voorbijganger ook en a-capella kwamen de woorden diep binnen. Tijdens de preek dacht ik nog even aan het interview met die frivole carnavalsvierder. Politiek interesseerde hem niet en hij dacht niet te gaan stemmen. Maar tijdens het gesprek veranderde dat en kwamen andere mensen in beeld. Carnaval vieren met mensen die je niet kent vanwege hun bijzondere uitdossing verschilt niet zoveel van samenleven met mensen die je niet kent vanwege hun andere cultuur. Het gaat om de intentie die je aan de dag wilt leggen en de keuzes die je maakt. Bij alledaagse dingen en op het stembiljet. Hij leek minder onverschillig dan de eerste indruk deed vermoeden. Niet onmogelijk dat hij op deze bijzondere avond ook ergens op een harde kerkbank zat. En ik verwacht dat hij op verkiezingsdag doelbewust een vakje rood zal tekenen.

    Vorige week werd ik gebeld met de vraag of ik een dialooggesprek wilde leiden met het oog op de verkiezingen. De dame die belde is medewerkster van een Huis van de Wijk en ik ken haar vanwege onze inzet voor het samen leven in ons multiculturele stadsdeel. Met verschillende initiatieven probeert zij mensen met elkaar te verbinden. ‘Het gaat mij erom’ vertelde ze ‘dat mensen het belang van stemmen zullen inzien. Dat elk mens gelijk is en rechten en plichten heeft. Dat mensen zich verantwoordelijk weten voor elkaar’.

    Opeens werd ik uitgenodigd. Tijdens de vesper waren mijn gedachten afgedwaald.

    “Wie mee wil gaan in deze 40-dagentijd, verbonden met de aarde, solidair met medemensen, gedreven door Gods adem, kan zich nu laten tekenen met as”. En bij het aanbrengen van het askruisje klonken de woorden: "Gedenk, mens, dat je stof bent en tot stof zult wederkeren"

    Dat geldt voor iedereen; basaler kan het niet.

    Na de viering liep ik door de supermarkt waar ik mijn winkelkarretje tegoed deed. Ik trok mijn muts nog even strak over mijn voorhoofd. Er brandde iets.

    ds. Klaas de lang, 6 maart 2017 klaasdelange



     

     
  • Osdorpplein omgetoverd tot kerstplein!Schermafbeelding 2016 12 20 om 17.00.16

     

    In de aanloop naar Kerst was op initiatief van Centrum Nieuw-West van het Osdorpplein tot een Kerstplein gemaakt. Gezellige lampjes, kraampjes, houtsnippers op de grond en een kersboom natuurlijk. Een grote vuurkorf in het midden met daar omheen boomstammen om op te zitten.  Warme chocomelk, gluhwein, marshmallows….. en van tijd tot tijd een programma voor kinderen en volwassenen met verhalen en muziek. Op zondagmiddag werd het programmaverzorgd door Nieuw-Westenwind. In samenwerking met verschillende kerken uit Nieuw-West. Straattheater, waarbij we optrokken met door een treinstoring gestrande reizigers. Dat kan onverwachte gesprekken op gang brengen, zo bleek. Op de foto met/als Jozef en Maria bij de kribbe, samen zingen, echte schapen aaien of bij een (echte) ezel op de rug. Wensen konden worden opgehangen in kerstboom; ze hangen er nog. De aard van deze wensen, en daar kun je van alles bij voorstellen, was nogal verschillend. De marktkooplui deden goede handel en de poffertjes waren van prima kwaliteit. Het weer werkte mee en het was gezellig. Een bonte verzameling van mensen; kleurrijk, zoals Nieuw-West kleurrijk is. Ik raakte aan de praat met iemand van de organisatie van het Kerstplein. Een jonge dame, die als freelancer was ingevlogen om de festiviteiten van deze middag te coördineren. We genoten beiden van de sfeer en het programma. Alles liep op rolletjes en ik vroeg haar wat zij beleefde aan haar werk. Met passie begon ze te vertellen. Verschillende opmerkingen dwarrelen nog door mijn hoofd. “Ik vind het fijn om mensen een fijne dag te bezorgen, dat mensen zich een beetje gelukkiger gaan voelen”. Het klonk als een verademing te midden van het politieke- en media- geluid/geweld in onze dagen. “Ik hoop” zei ze “dat ik de wereld iets mooier achter kan laten dan dat hij was toen ik er in werd geboren”.  Het was alsof ik het kindje in de kribbe hoorde spreken. De sterren begonnen plotseling helder te schijnen en alle belletjes rinkelden!
    Ds. Klaas de Lange

Nieuwsbrief

Contact

Vragen? Meer weten? Neem gerust contact op!

06-25307687 

@dskdelange

Dit is een initiatief van de Protestantse Kerk Amsterdam

pkalogo

Volg ons op twitter!

Follow us on Twitter