Welkom

logo Nieuw Westenwind def payoff kleine afbeeldingen

Bijbelverhalen helpen om de wereld, het leven en ons zelf te begrijpen.
Daarom brengt Nieuw-Westenwind mensen samen om die inspiratie te ontdekken. 

 

Terugblik Nacht van de Nacht

  • nacht van de nachtOp zaterdagavond tegen de avondschemering verzamelde zich een groepje mensen bij de Fruittuin van West voor de Nacht van de Nacht. Het was koud maar droog. Onder leiding van Wil Sturkenboom maakten we een nachtwandeling door de tuin. Hij maakt elke avond zo’n wandeling. Enthousiast vertelde hij over zijn werk en liet hij ons de kippen zien. Overdag lopen ze vrij rond in de boomgaard. ’s Avond, als het donker wordt gaan ze op stok; mooi! Een enkele kip was het dagritme (wintertijd??) bijster en moest een handje worden geholpen. Vincent Spannenburg, speciaal uit Raalte gekomen vertelde met passie over het grootse van het heelal en maakte ons met zijn telescoop deelgenoot van de banen van planeten en (ontplofte) sterren. Indrukwekkend was het, de strakke sterrenhemel bij een wolkeloze lucht. En hoe meer je te weten komt hoe indrukwekkender het wordt.....Het thema voor de eerstvolgende Nieuw-Westenwindstilte werd die avond ‘geboren’. Verwondering is het begin van wijsheid.

    Op facebook staan meer foto's , Klik hier!

Blog

  • Schermafbeelding 2016 11 16 om 08.58.59

    Na de week van de dialoog kwam het mij wat rauw op het dak. De intocht van de goedheiligman die in december langs pleegt te komen werd bestempeld als een risicowedstrijd en kort daarna gaf de Nationaal Coördinator Terrorismebestrijding aan dat in de aanloop naar de verkiezingen van volgend jaar de polarisatie in de samenleving wel eens tot escalatie zou kunnen leiden. Het thema van de week van de dialoog (7-11 november 2016) was: Verbinding, maar dat leek met het horen van deze berichten iets van heel ver weg. Mij was gevraagd om in een enkele Huizen van de Wijk in Amsterdam Nieuw-West gespreksleider te zijn bij een dialoog. De bedoeling ervan is dat mensen elkaar ontmoeten en met elkaar in gesprek gaan zodat ze elkaar beter leren kennen. Dit, in de veronderstelling dat onbekend, onbemind maakt en dat het tegenovergestelde ook waar is. Een gedachte die ik overigens deel en waarom ik ook had toegezegd. 

    De belangstelling was nogal verschillend. Op de ene plek zodanig minimaal dat je niet meer kunt spreken van een dialoog. “Wat is hiervan de oorzaak” zo vroeg ik mij af.

    Op een andere plek nam het aantal deelnemers gedurende het gesprek gestaag toe. Het was een bont gezelschap van mensen met verschillende culturele wortels. De meeste deelnemers waren de mening toegedaan dat verbinding in de wijk belangrijk is. ‘Soort zoekt  soort’ sprak iemand in gebroken Nederlands ‘en dat is niet goed’. En met dit spreekwoord sloeg hij, wat betreft Nieuw-West, de spijker op zijn kop. Een Iraakse vrouw vertelde hoe zij als jong meisje had gewoond in een stad met tal van verschillende culturen. Samenleven in verbinding met anderen was toen voor haar vanzelfsprekend, in een stad die nu door gewelddadige polarisatie in een puinhoop was veranderd. Ze was er zichtbaar door aangeraakt….en dat raakte ons. Ik vroeg naar positieve ‘verbindings-ervaringen’ in de wijk. Iemand vertelde dat hij door te blijven groeten een goede vriendschap had gekregen met zijn Nederlandse buurman.  “Het heeft lang geduurd maar” zo sprak hij (naar een ander Nederlands spreekwoord) “de volhouder wint.” Dat triggerde een gepensioneerde Marokkaanse man. “Vroeger was het hier goed. De mensen waren vriendelijk; nu niet meer. Wanneer ik groet bij de lift, groet niemand meer terug. Ik ben ermee gestopt’. In zijn stem proefde ik iets van teleurstelling en bitterheid. Met elkaar raakten we in gesprek over wat wenselijk is en mogelijk zou zijn.  Wanneer dat allemaal waar zou worden wordt de sinterklaasintocht weer een feest en kan de Nationaal Coördinator Terrorismebestrijding rustig gaan slapen. Maar ieder besefte: er is nog een lange weg te gaan. Maar op deze tafel lag een klein begin. Aan het eind van de dialoog gaf ik ieder om de beurt een praatstok (…de koffiemelkbus…ik had niet iets anders voor handen….) met de vraag: “En welke stap ga jij morgen zetten?” De Marokkaanse man pakte de koffiemelk en zei: “Ik ga volhouden!” Zijn stem klonk hoopvol.

    Klaas de Lange

  • The story of God

    In het voorbijgaan zag ik hem op een abri-reclamebord. Zittend op een krukje in een sober ogende ruimte. Op de achtergrond een muur met religieuze woorden. Op één of andere manier werd ik, terwijl ik er langs liep, getriggerd door deze poster. Ik draaide me om en liep terug naar het tramstation om nog eens even goed te kijken. Het is de reclamemakers gelukt, bedacht ik me nog ….

    De man op de poster blijkt Morgan Freeman te zijn. Als hogere machten in een film worden verbeeld is hij hiervoor nogal eens de acteur. Maar Freeman is zelf op zoek gegaan naar het goddelijke. In de door National Geographic Channel uitgezonden serie The story of God, doet hij daar verslag van. In deze serie bezoekt Freeman de meest heiligste plaatsen op aarde. Hij spreekt, wereldwijd, met gewone mensen en religieuze leiders. Het gaat over God, de schepping, het kwaad, wonderen en over wat er na de dood (niet) is.

    In een interview rond deze serie zegt Freeman  “Ik denk niet dat er echt een beeld van God bestaat. (…) Je bevindt je bij het grote onbekende. (…) Stel je voor dat je een vroege mens bent, een verre voorouder van ons – je begint te staan, als jager-verzamelaar waar je rond. Plots ontploft de top van een berg – een vulkaan, maar jij dacht dat het gewoon een berg was. Wat denk je dan? ‘Wow’. Dat gevoel, die verwondering, dat is waar God begint. Dat is het begin van de dingen waarvan wij geen begrip hebben.”  Over Freeman weet ik verder niet zoveel maar ik was geraakt over de wijze waarop hij spreekt over -verwondering- en de manier waarop hij naar de wereld kijkt.

    Op de poster ziet Freeman eruit als een eenvoudige man. Zijn ogen verraden een blik van een -niet angstige aanwezigheid- in deze wereld. Volgens hem is het belangrijk om onze relatie met God, en de relatie die andere mensen met God hebben, te onderzoeken en die te begrijpen. Terwijl ik daar sta stopt de tram en een kleurrijk (religieus) gezelschap stapt stoïcijns uit. Het lijkt alsof Freeman mij nog even met zijn ogen wenkt.



    Klaas de Lange

    8 april 2015



  • Vasten is een gebruik dat niet in mijn geest en ziel is verankerd. In de cultuur waarin ik ben opgegroeid behoorde het niet tot de rituelen. Onbewust associeer ik het met een vorm van zelfkastijding.

    Vasten komt in verschillende tradities voor. In Amsterdam Nieuw-West is de ramadan voor velen een begrip.  In die christelijke kringen, waar het een gebruik was is het veelal teloor gegaan. Maar “onder nieuwe generaties jongeren wint het vasten langzaam maar zeker aan terrein”, schrijft cultuurtheoloog Frank G. Bosman. “Niet in de vorm van het achterwege laten van snoep en zoete extraatjes, maar in de vorm van afzien van alcohol, social-media of vlees.  De redenen om te vasten zijn divers: van het onderstrepen van de eigen religieuze identiteit via het verkrijgen van diepere spirituele inzichten, tot bijdragen aan het behoud van de aarde. Gelovigen en ongelovigen doen het, maar allemaal hebben ze genoeg van oppervlakkige vriendschappen en de rat race van de carrièremaatschappij. Ze zijn op zoek naar wie we werkelijk zijn.” Het moderne vasten.

    Op twitter las ik: “….Is dit niet het vasten dat ik verkies: de banden van het juk ontbinden, de verdrukten bevrijden en ieder juk breken? Jesaja 58 #40dagen5

    Wie verder leest, ontdekt dat het gaat om brood en kleren delen, onderdak bieden; je bekommeren om medemensen. Bijbelteksten van zo’n luttele 2500 jaar oud, maar ze lijken actueler dan ooit. In het achtuurjournaal zie ik de eindeloze stroom van mensen die door oorlog, geweld, onderdrukking, honger of op zoek naar een beter leven, op dreef zijn geraakt. Ik zie de onmacht en/of de onwil van machthebbers om tot beleid op menselijke maat te komen. Hoe heeft het zover kunnen komen en hoe moet het verder? Het maakt mij soms moedeloos. Wie of wat zijn wij eigenlijk, als een mens tot alles in staat (b)lijkt?

    Door te vasten ontdek je wie je bent. Je krijgt zicht op je egoïsme en je zelfrechtvaardiging. Je wordt je bewust van je vergankelijkheid, afhankelijkheid en gelijkwaardigheid. Je verwerft inzicht in je motieven en dat biedt ruimte om te kiezen. Vasten maakt je lotgenoot van anderen omdat niets vanzelfsprekend is.

    Bij het boodschappen doen in de supermarkt loop ik langs het schap met zacht zoete drop. Als vanzelf strekt mijn hand zich uit. Een flits van gedachten maakt dat ik stilsta;  ik aarzel…..
    ds. Klaas de Lange

     

  • Het overviel ons een beetje, enkele weken voor Kerst. Opeens deed zich de mogelijkheid voor om ook in Amsterdam Nieuw-West een Parentshouse te beginnen. Een eerbiedwaardige collega heeft enkele jaren geleden op IJburg een begin gemaakt met dit fenomeen. Aanleiding was de moeilijke woonsituatie voor (tijdelijk) gescheiden ouders. Immers, even weg uit de relatie, kan helpen jezelf te hervinden en te bezinnen op keuzes die belangrijk zijn voor jezelf en voor je kinderen. Maar woonruimte in de omgeving van je kinderen is dan veelal niet voor handen. Al snel bleek dat met een Parentshouse in een behoefte werd voorzien. En dat zal niet alleen op IJburg zo zijn. Toen bekend werd dat er in Nieuw-West ook een Parentshouse zou komen kwamen er meteen al aanvragen binnen. Vanaf eind januari zijn er twee huizen beschikbaar waar (tijdelijk) onderdak geboden kan worden aan maximaal 6 mensen.

    Er moest veel worden gedaan. Er werden gelden beschikbaar gesteld en vrijwilligers hielpen met sauzen en klussen. Dan blijkt dat met veel handen heel veel kan worden gedaan in een korte tijd.

    Het was een koude woensdagmiddag in januari. Op een parkeerplaats bij een van origine Zweeds warenhuis ben ik aan het hannessen met een tafel. Niet zo een, in een kien uitgedachte verpakking en waaraan je vervolgens met behulp van een stappenplan nog moet knutselen voordat je er je kop koffie op kunt zetten. Nee, dit was een showmodel die door de gigant voor een schappelijk prijs van de hand werd gedaan en daardoor passend werd in het budget voor de inrichting van het Parentshouse.  Maar het zachte prijsje maakte wel dat ik, in de stromende regen,  aan een -kant en klare- tafel sta te sjorren om die in een bestelbus te krijgen. Er stopt een auto. De man die uitstapt steekt, zonder iets te zeggen de handen uit de mouwen en ik ben geholpen. Dat is wat het Parentshouse beoogt, bedacht ik me. Zonder veel rumoer behulpzaam zijn aan mensen die staan te hannessen in nat en de kou.

    ds. Klaas de Lange
    12548937 1553824488272783 4905694406567043138 n

Nieuwsbrief

Contact

Vragen? Meer weten? Neem gerust contact op!

06-25307687 

@dskdelange

Dit is een initiatief van de Protestantse Kerk Amsterdam

pkalogo

Volg ons op twitter!

Follow us on Twitter